Vanaf donderdag 8 maart tot 25 april exposeren Wilma Schrier, met foto's, keramiekgroep Steengoed, met keramiek, en ik met gedichten in de Remonstrantse kerk te Sommelsdijk.
Dit is de vierde gezamenlijke expositie.
De naam van de expositie is 3D 2012. Er zijn 3 verschillende kunstuitingen die samen een geheel vormen.
Wilma fotografeerde in Buenos Aires in de wijk La Boca en ik maakte er gedichten bij. De keramiekgroep was niet direct met dit onderwerp bezig, maar maakte allerlei prachtige objecten.
De expositie is te bezichtigen op zondag van 11.00 tot 12.00 uur en op woensdag van 10.00 tot 12.00 uur  of op verzoek, even aanbellen bij de fam. Schrier.(woont boven de kerk)

De tango

                                                    foto Wilma Schrier

het glas gebroken

wijn overstroomt jouw mond

loopt als bloed over je wit gezicht

jij danst en kijkt me aan

gepassioneerd klinkt de muziek

en sneller wordt het ritme

het bloed trekt kleine sporen

in jouw hals

ik lach en laat me voeren
kus het rood van je lippen

Buenos Aires

  

ik hou van jou                                   foto Wilma Schrier

in zachte kleuren

jouw zoete geuren

ik hou van jou

je leeft en straalt

ik hou van jou

in felle kleuren

jouw sterke geuren

grote kleurige stad

soms ben ik bang

voor jouw hardheid en geweld

leven en sterven te koop voor geld

kogelgaten in de muren

jouw schoonheid in ruil

voor armoede en vuil

het recht van de sterken

maakt mij soms bang

maar ik hou van jou

om je kleuren en geuren

jouw romantiek

van het dansen op straat

op tangomuziek

ik hou van jou

want je leeft en je straalt

grote kleurige stad                      

meer dan een zee

                                                                           foto Wilma Schrier
jij gaat en er is
meer dan een zee

tussen jou en mij.
hoeveel kusten moet ik reizen,
waar is het water smal,
diep is het en koud, met
stranden vol rotsen.
was ik een vogel, dan
kwam ik jou na,
geen zee te hoog,
geen kust te ver.
jij bent gegaan met
meer dan een zee
tussen jou en mij,
was ik een vogel.

Noorwegen 22 juli 2011

Het land huilt
Mensen huilen
Tranen stromen door wolken
Over straten, zeeën en rivieren
Verdriet groter dan een hart kan dragen
Wonden scherper dan een zwaard
Woorden van een uiteengereten ziel
Mijn kind is dood
Mijn kind..
Mijn liefste is dood

Mijn liefste..

Later

Verstopt achter de bessenstruiken
in het gras vlakbij de sloot,
kijk ik naar kikkers in het water.
Mijn moeder roept mijn naam,
maar ik zeg heel zacht.. later.

Er loopt een rups over mijn arm,
een kikker komt aan land,
wolken bewegen in het water.
Mijn moeder roept alweer mijn naam,
maar ik zeg heel zacht.. later.

Als het stil en schemerig wordt,
niemand meer zoekt naar mij,
verschijnen schaduwen in de sloot,
de bessenstruiken zijn opeens
heel donker en heel groot.

Zacht roep ik aan de kat,
verstop me in zijn zachte vacht
Bang voor het zwarte water,
wacht ik op mijn moeders stem.
Ik fluister.. het is al later.

Volmaakte zinnen

Vol met gedachten die niets zijn,
slechts nevels zonder regels,
zoete koek zonder refrein,
gedachten als een suikerspin
gekleefd, gekleurd als gif.

Vol met woorden zonder klank
als een drooggevallen beek
een zee zonder de branding
kleurloos als een strand, zonder
de glans van paarlemoer en goud

Ik zoek naar zinnen, wil hen vrij
geef zwarte ziel geen kans
loop door mijn hoofd
pluk woord voor woord
verzamel rijpheid in de mand

Als schoon gewas van hart en geest
een geurend kruid, een bloem
een lofzang op de samenklank
van schoonheid, glans en kleur
gedachten, woorden, zinnen.

Eenvoud

Eenvoud als basis

wolken verzachten de afkeer

heimelijk verlangen naar rust

daar willen zijn

geborgen in de diepte

De moeder luistert

zij is eenvoud

geeft geborgenheid

licht in haar leven

zij is haar diepte

haar rust.

Moeder leer haar lachen

leer haar eenvoud

leer haar vreugde

wees haar wolken

en verzacht haar afkeer

voor het leven.

Dit eiland

                                                                         Goeree
Zomer op dit eiland
lijkt altijd net iets
mooier, dan die
aan de overkant.
De zomer ruikt hier
naar de zee, het zout
in natte haren,
zij smaakt naar koele wijn,
gebakken vis en brood
met zand,
zij schuurt aan een
verbrande rug,
geeft haar en hem
gestolen kussen terug,
brengt rust aan een
verlaten strand.
Zomer op dit eiland
is altijd net iets
mooier, dan die
in de rest van het land.

Grenze(n)loos

In het land zonder grenzen
waait altijd de wind
gaan zeeën te hoog
is de woestijn voor het kind.

In een land zonder grenzen
lopen wegen terug
tot in het verleden
tonen toekomst de rug.

In het land zonder grenzen
zoeken woorden een kader
omlijnd door het nu
als het bloed door een ader.

In een land zonder grenzen
wordt de stilte gesmoord
verdwalen de mensen
wordt geen kind meer gehoord.

In het land zonder grenzen
fluistert de wind
over spreken en horen
in de woestijn wacht het kind.

Begrensd

Uitgezette paden
zonder vergezicht,
als beslagen ramen
in een oud en vochtig huis.

Een spinnetje maakt
dansfiguren op
het natte raam.

Een jongen schrijft
In spiegelschrift
zijn naam.

Steile oevers
stilstaand water, leven
binnen grenzen
van verleden tijd.

Het kind beziet
ontdekt een
nieuwe werkelijkheid.

Lijnen worden cirkels
het raam een schilderij
de wereld komt als morgenlicht.

De jongen schrijft
zijn eerste
gedicht.

De verbeelding

                                                                          foto, Wilma Schrier
Met strak getrokken huid
staan zij te wachten op vervoer
naar een verzamelplaats
op het weiland bij de boer, in
prachtig azuurblauwe jassen
hier en daar een fel groen jak
zwarte, grijze, witte dassen
op het aubergine pak

De fotograaf kijkt door haar lens,
zij ziet de bonte kleuren
vangt licht, voegt toe, laat weg
laat wonderen gebeuren
verbeeldt een andere ervaring
figuratief dan weer abstract
een wereld in beweging
vormen in- of uitgepakt.

De mens bekijkt en vraagt zich af
wat hij nu werkelijk ziet
wat trof de fotograaf
wat is het en wat niet
is het verbeelding van natuur
een spel van vorm, glamour
of louter fantasie, verpakt
in oogst van fotograaf en boer.

                                                                         foto, Wilma Schrier
Een wereld in nog niet
genoemde kleuren
verborgen in het
glanzend vlies
roerloos sta ik
zie hoe dit beeld
gedroomd,
zich openbaart.

Een wereld in de
spiegeling van licht
gevangen in een lens
verbeeldt
volmaaktheid
in nieuwe vormen
bezieling schept
een werkelijkheid.

Wijnvlekken

Het is over, weer een feest voorbij,
de schotels leeggegeten,
de resten zijn voor mij.
Pas als de woorden zijn versleten,
kan ik opnieuw beginnen
en voor ik vrij kan zijn,
voor ik weer zal beminnen,
drink ik de laatste wijn.

De tafel zal voortaan
gedekt zijn met mijn boeken
de glazen blijven staan. Naar
nieuwe woorden zal ik zoeken,
in een verhaal een lied,
bij kinderen en dwazen.
De schaduw in de glazen
wordt zacht en rood verdriet.

Wijnvlekken 2

De poezen lopen, spinnend
tussen borden, glazen, wijn,
zij spelen met mijn zinnen,
mijn ernst doet hen geen pijn.

Zij morsen wijn en breken glas,
kringen worden vlekken,
als een steeds herhaald grimas,
van bloed en rauwe plekken.

Ik schrijf, probeer te blijven
als gisteren, voor jij mij griefde
en onze donkere lijven braken,
met een versleten liefde.

Voordat woorden namen,
wat ooit werd gegeven, in
eindeloos vertrouwen, samen.
Schrijf ik, schrijf ik, schrijf...